Dwa kluczowe zjawiska, które zaprowadziły Wielką Brytanię do opuszczenia Unii Europejskiej, to skłonność kontynentalnej Europy do paternalizmu w traktowaniu brytyjskiego podejścia do integracji oraz taktyczne redukowanie integracji do wspólnego rynku i współpracy czysto gospodarczej przez samych Brytyjczyków. Stworzyło to wybuchową mieszankę podejrzliwości i rozczarowania, która eksplodowała w referendum brexitowym w 2016 r.

Problem konserwatywnego, taktycznego spłycenia sensu integracji i unikania debaty o suwerenności był podniesiony już na samym początku starań o wejście do Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej (EWG), w 1961 r. Przy okazji formułowania wniosku o członkostwo w EWG przez rząd Harolda Macmillana, Lord Kanclerz Kilmuir „jako zdecydowany zwolennik wniosku (…) nalegał, aby te implikacje zostały »ujawnione już teraz«, ponieważ w przeciwnym razie »ci, którzy sprzeciwiają się całej idei przystąpienia do Wspólnoty, z pewnością wykorzystają je później z jeszcze większymi skutkami«” – pisze Christopher Tugendhat w swej książce „The Worm in the Apple”.