Międzynarodowy komitet odpowiedzialny za oficjalne scenariusze wykorzystywane w modelowaniu klimatu oraz ocen Międzyrządowego Zespołu ds. Zmian Klimatu (IPCC) wyeliminował najbardziej ekstremalne scenariusze, które dominowały w badaniach klimatycznych przez większość ostatnich dekad. Chodzi o scenariusze RCP8.5, SSP5-8.5 i SSP3-7.0.
Stworzyła je międzynarodowa grupa naukowców nazwana Projekt Porównania Modeli Sprzęganych (The Coupled Model Intercomparison Project CMIP) i działająca w ramach Światowego Programu Badań nad Klimatem.
Czytaj więcej
W ramach „ułatwień” w przepływie siły roboczej w UE, proponowane przepisy podniosą koszty działania firm transportu drogowego poprzez nowe formy ko...
Scenariusze CMIP stanowią podstawę prognoz temperatury i emisji, na których opiera się każda ocena Międzyrządowego Zespołu ds. Zmian Klimatu (IPCC), który jest ciałem ONZ.
Nieprawdopodobne scenariusze
Amerykański politolog i pracownik naukowy think tanku American Enterprise Institute Roger A. Pielke Jr. podkreśla, że prognozy klimatyczne CMIP wpływają na regulacje oraz inwestycje wartości bilionów dolarów. Dotyczą także doradztwa naukowego dla decydentów w rządach i biznesie. Prognozy te stanowią:
- podstawę krajowych ocen wpływu na klimat w USA, Wielkiej Brytanii, Niemczech, Kanadzie, Australii, Japonii, Holandii i wielu innych krajach.
- służą do szacowania wzrostu poziomu morza, które samorządy wykorzystują do planowania infrastruktury przybrzeżnej.
- kształtują prognozy przyszłych szkód klimatycznych, na przykład w szacunkach „społecznego kosztu emisji dwutlenku węgla”, który odegrał kluczową rolę w analizie regulacji federalnych w USA.
- stanowią podstawę scenariuszy Sieci na rzecz Ekologizacji Systemu Finansowego (NGFS), które ponad 140 banków centralnych i organów nadzoru jest zobowiązanych wykorzystać do testowania wymogów kapitałowych banków komercyjnych.
- stanowią diagnostykę klimatu, którą Portal Wiedzy o Zmianach Klimatu Banku Światowego udostępnia ponad 100 krajom klienckim, informując o podejmowaniu decyzji na szczeblu krajowym i lokalnym w zakresie ryzyka klimatycznego.
Czytaj więcej
W eksporcie na wschód sankcyjnych towarów, dużym ryzykiem jest ich nielegalny przewóz do Rosji. Spedycje wolą nie dotykać się niektórych ładunków n...
Naukowcy z CIMP przyznali, że ich poprzednie ekstremalne scenariusze, które zdominowały badania klimatyczne, są nieprawdopodobne, jak od dawna argumentowali sceptycy.
Redystrybucja bogactwa
Z odrzuconego RCP8.5 wynika, że temperatura w 2100 roku zwiększy się o około 4 st. C w porównaniu z poziomem z lat 1850–1900, czyli wzrośnie o prawie 3 st. C w najbliższych osiemdziesięciu latach, co dawało powód politykom do mówienia o „płonącej planecie”. Model prognozował także wzrost poziomu mórz.
Klimatolog Jim Steele uważa, że szkody wyrządzone przez takie fałszywe scenariusze już zostały wyrządzone. Rządy i organizacje międzynarodowe wbudowały te nieprawdopodobne scenariusze w politykę „Net Zero” i wiodące ku niej regulacje.
Natomiast Pielke zastanawia się jak mogło dojść do takiej naukowej kompromitacji. Wskazuje, że scenariusze CMIP są opracowywane przez społeczność specjalistów, liczącą około dwustu osób na całym świecie, skoncentrowanych głównie w dwóch instytucjach: Międzynarodowym Instytucie Analizy Systemów Stosowanych (IIASA) pod Wiedniem oraz Poczdamskim Instytucie Badań nad Wpływem Klimatu (PIK) w Niemczech. – Nic dziwnego, że członkowie PIK publikują obecnie nagłówki medialne, które straszą, ostrzegając, że ocieplenie spowodowane CO2 spowoduje zamarzanie poprzez zatrzymanie cyrkulacji południkowej Atlantyku – zaznacza Steele.
Czytaj więcej
Rzeczpospolita opublikuje 28 maja ranking firm TSL, jednak zanim ukaże się pełna lista, Rz zbadała wyniki liczących się firm regionu Europy Środkow...
Zastanawiając się po co to wszystko przypomina wypowiedź wysokiego rangą urzędnika ONZ-IPCC Ottmara Edenhofera dla Neue Zurcher Zeitung z 16 listopada 2010. „Trzeba uwolnić się od złudzenia, że międzynarodowa polityka klimatyczna to polityka środowiskowa. Zamiast tego, polityka dotycząca zmian klimatycznych dotyczy tego, jak de facto redystrybuujemy bogactwo świata” przyznał Edenhofer.
